Brother Bear 2 (2006) OCR 23.976 fps runtime 01:13:26
"มหัศจรรย์หมีผู้ยิ่งใหญ่2 ตอนอานุภาพแห่งความรัก"
# ตื่นขึ้นรับแสงสว่าง #
# ที่ทอประกายแห่งวันใหม่ #
# กล่าวขอบคุณพระจันทร์ #
# ที่คอยชี้นำทางฉัน #
# ไม่มีของขวัญใด..ดีต่อจิตใจ #
# มากกว่าลมหายใจที่ผ่านเข้าสู่ร่าง #
# โอ้ วิญญาณบรรพบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ #
# ได้ยินเสียงฉันมั้ย..ในวันนี้ #
# ขอต้อนรับความมหัศจรรย์ #
# ขอต้อนรับแสงอาทิตย์แสนงาม #
# ในความรัก ไม่มีความลับ #
# มองทุกสิ่งรอบตัวเธอสิ #
# ขอต้อนรับสู่วันนี้ #
ระวัง มันไล่กวดเรามา
- ช่วยเราด้วย - หาที่ซ่อนให้ที
ไม่ทันแล้ว มันมาโน่นแล้ว
- บอกแล้ว..ว่าไม่ใช่มูสเซ็ท - ดูจากข้างหลังแล้วเหมือนนี่
- อะไรเข้าสิงนาย 2 คน - มันถึงฤดูแล้วนะ
- ฤดูใบไม้ผลิที่บ้าคลั่ง - ฤดูอะไรนะ
- ก็เหมือนกับ นก... - ใช่ แล้วก็ผึ้ง
แล้วก็ มูสเซ็ท ถ้านายรู้นะ ว่า "มูสเซ็ท" หมายถึงอะไร
รู้สิ นี่ อย่าเพิ่งหันไปมอง แฟนนายอยู่ข้างหลังแน่ะ
โอ๊ย ซวยแล้ว
# ขอต้อนรับความมหัศจรรย์ #
# ขอต้อนรับแสงอาทิตย์แสนงาม #
# ในความรัก ไม่มีความลับ #
# มองทุกสิ่งรอบตัวเธอสิ #
# ขอต้อนรับสู่วันนี้ #
เจ๋งชะมัด เอาอีกทีซิ
เฮ้ คีไน
- หวัดดี ทัก - จะรีบร้อนไปไหนกัน
- เนินเขาโครเบอร์รี่ - เราจะไปเก็บผลไม้กัน
มี เอลเดอร์เบอร์รี่ แซลมอนเบอร์รี่ ราสเบอร์รี่
วอร์เทิลเบอร์รี่ สตรอเบอร์รี่ ฮัคเคิลเบอร์รี่ โครเบอร์รี่
เฮ้ๆ ช้าลงหน่อย เบอร์รี่เยอะจัง
ใช่ มีเต็มไปหมดเลย ไปกับเรามั้ยล่ะ
ทัก
ก็อยากไปอยู่หรอก ไอ้หนูโคด้า แต่ปล่อยให้สาวคอยมันไม่ดี
โอ๊ย ใครสนสาวกันล่ะ
เราเป็น 2 หนุ่มโสดในละแวกนี้
ใช่แล้ว คีไนกับโคด้า นอกนั้น..ไม่ต้องการใครอีก
- โอเค แต่นายวิ่งหนีความรักไม่ได้ - ทัก
นายต้องวิ่งเข้าชน
หวัดดี ฮูน่าห์ วันนี้น่ารักสุดๆ ไปเลยนะจ๊ะ
เห็นหน้าทักมั้ย มันบอกชัดๆ เลยว่า "ปล่อยให้สาวคอยไม่ไหวแล้ว"
- เอาละ พักกันหน่อยเป็นไง - พักเหรอ
เราหมกตัวหลบหนาว มาตั้ง 6 เดือนแล้ว ใครอยากพักกัน
ใครน่ะเหรอ ก็หมี 2 ตัวที่จะไปแย่งชิง ผลไม้กับหมีตัวอื่น ที่เนินโครเบอร์รี่ไง
เราจะเป็นคนแรก ไปถึงเบอร์รี่เลยใช่มั้ย
แหงอยู่แล้ว ถ้านายสัญญาว่าจะนอน
ได้เลย.. ได้.. ได้
ฉันรู้ว่าพวกหมีชอบเบอร์รี่ แต่ฉันถึงกับคลั่งเลยล่ะ
ราตรีสวัสดิ์ โคด้า
- นายเป็นพวกชอบเบอร์รี่ หรือคลั่งเบอร์รี่ - ราตรีสวัสดิ์ โคด้า
- นิต้า - คีไน
เย้
- วิ่งแข่งไปที่น้ำตกโฮคานิกัน - คอยเดี๋ยวสิ
ฉันถึงแล้ว
นิต้า
เอานี่
เราจะเป็นเพื่อนรักกันตลอดไป
นิต้า เราต้องไปแล้ว
ลาก่อน คีไน
แล้วเจอกันนะ
บ๊ายบาย นิต้า
ลาก่อนนิต้า.. ลาก่อนนิต้า..
ลาก่อนนิต้า..
ใครเหรอ นิต้า
- อะไร - รู้ตัวเปล่า..ว่าละเมอน่ะ
เพ้อว่า "นิต้า.. นิต้า.."
- แล้ว นิต้า นี่ใครกัน - เด็กผู้หญิงที่ฉันเคยรู้จัก
- แล้วเกิดอะไรกับเธอ - ฉันไม่รู้
แต่เธอคงโตแล้ว
เขามาแล้วๆ
- เจ้าบ่าวมาแล้ว - เร็วเข้า ช่วยกันเตรียมของหน่อย
เร็วเข้า หนูอยากเห็นเขา อยากเห็นแอ็ตก้าจังเลย
นิต้า เขามาแล้ว
พวกเขามากันแล้ว เตรียมจัดพิธีได้
เขาต้องพาคนมาทั้งหมู่บ้านแน่เลย
แหม หนูน้อย ก็การแต่งงานครั้งนี้ มันสำคัญมากนี่จ๊ะ
เราถึงต้องมาช่วยหนูแต่งตัวไง
ไม่ต้องค่ะ ไม่เป็นไร หนูแต่งตัวเองได้
เอาเลย ราดน้ำไปเลย
- เดี๋ยวเราจะเป่าผมให้ - เป่าเหรอ ไม่นะ
- เอาผ้าเช็ด ผมเงางามกว่า - คือว่า...
เราจะเกล้าผมขึ้นไป อวดดวงตาเเสนสวย
เกล้าเหรอ ปล่อยดีกว่า ทำให้รูปหน้า..ดูงาม
ไม่ เกล้าผมสวยกว่า
- ปล่อย - เกล้า
ฉันบอกให้ "ปล่อย"
เธอตื่นเต้นน่ะ ต้องกินอะไรซะหน่อย จะไปเอาแซลมอนรมควันมาให้นะ
แซลมอนเหรอ ตอนท้องปั่นป่วนเนี่ยนะ
ต้องให้กินรากฮัคเบอร์รี่ แช่น้ำฝนต่างหาก
- เช้าๆ อย่างเนี้ยเหรอ ไม่ - ไม่ต้องค่ะ หนูสบายดี
เดี๋ยวตอนแต่งตัวคงรู้สึกดีขึ้น
- แต่งตัวเหรอ - ฉันเตรียมชุดที่เหมาะเจาะไว้ให้แล้ว
คือว่า หนูเลือกชุดไว้แล้วค่ะ
นี่หนังกวางเรนเดียร์นะจ๊ะ บอบบางและสง่างาม
ไม่ นี่หนังกวางแคริบู ประดับขนนกและลูกปัด
- ลูกปัด จะบ้าเหรอ - หนังกวางเรนเดียร์ ใส่งานแต่งเนี่ยนะ
- ไม่เอาลูกปัด - เปลือกหอยด้วย
- เธอมีอะไรกับเปลือกหอยนักหนา - ฉันชอบเปลือกหอย
นี่
- หนูว่าหนูรู้สึกหิวหน่อยๆ แล้วค่ะ - ฉันจะเอาแซลมอนมาให้
- ฉันจะไปชงชา - ดีค่ะ เอามาเยอะๆ เลยนะคะ
ใส่ชุดนี้แล้วสวยเหมือนแม่หนู ในวันแต่งงานเลยจ้ะ
ขอบคุณค่ะ พ่อ วันนี้หนูอยากใส่ชุดของแม่ค่ะ
มันมีความหมายกับพ่อมาก แม่ของลูกจะต้องภูมิใจมากเชียวล่ะ
- หนูอยากให้แม่อยู่ที่นี่ด้วย - แม่อยู่จ้ะ
อยู่ในนี้
ครั้งนึง ถ้าลูกได้รักใครสักคน
เขาจะอยู่ในหัวใจของลูก... ชั่วนิรันดร์
พร้อมจะเจอแอ็ตก้ารึยังจ๊ะ
ข้าแต่บรรพบุรุษ เรามายืนอยู่ต่อหน้าท่าน เพื่อรวมชายหญิงคู่นี้ให้เป็นหนึ่งเดียว
เราสวดมนต์ขอให้ท่านเมตตาพวกเขาด้วย
นิต้า
- บรรพบุรุษพยายามบอกบางอย่างกับเรา - นี่ต้องเป็นสัญญาณแน่ๆ
ฉันไม่เข้าใจว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง
คนในหมู่บ้านบอกว่า มันเป็นสัญญาณ
คนในหมู่บ้านเหรอ พวกนั้นจะไปรู้อะไร
เธออยากได้คำแนะนำจากคนในหมู่บ้าน หรือจากผู้เชี่ยวชาญกันล่ะ
ก็ต้องจากผู้เชี่ยวชาญสิ
คนทุกเผ่าต่างพูดเป็นเสียงเดียวกัน ว่าท่านคือ พ่อหมอผู้ปราดเปรื่องที่สุด
แม่หมอ ย่ะ จำไว้
คำว่า "ปราดเปรื่อง" กับ "พ่อหมอ" อยู่ประโยคเดียวกันไม่ได้
เข้าเรื่องเลยดีกว่า พื้นน้ำแข็งแยกเป็นทางตรงเท้าเธอ
แน่ใจนะว่า น้ำหนักตัวไม่เพิ่ม เถอะน่า เปิดอกกันแบบผู้หญิงผู้หญิง
- ไม่ น้ำหนักตัวฉันไม่เพิ่ม - แหม โชคดีนะ คุณหนูผอมกระหร่อง
เอางี้ เรามาถาม วิญญาณบรรพบุรุษกันดีกว่า
- งั้นเหรอ - ท่านพูดอะไรบ้าง
อย่าเพิ่งแทรก ไม่ใช่เรื่องของเธอ
ท่านบอกว่า
เธอแต่งงานกับกาก้าไม่ได้
- แอ็ตก้า - ชื่ออะไรก็เถอะ เรื่องของเรื่องคือ...
เธอได้จับคู่ไปแล้ว แม่สาว 2 ใจ
- จับคู่ไปุแล้ว กับใครกัน - คนทีให้สิ่งนี้กับเธอ
ดูที่ภาพนี้สิ ของนั่น เห็นชัดแจ๋วแหววเลย
- คีไน เหรอ - หนุ่มหมีคนนั้น
- ไม่ ไม่นะ ตอนุนั้นเรายังเด็กอยู่ - ฉันเคยได้ยินเรืองแบบนี้มาก่อน
ต้องมีวิธีล้มเลิกเรื่องนี้สิ
ล้มเลิกเหรอ เธอล้มเลิกสิ่งที่ทำไปแล้ว ไม่ได้หรอก
มันทำไปแล้ว มันจบไปแล้ว ไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกแล้ว
มีอยู่ทางนึง
เธอต้องไป... กินวัวตัวนึง
- อะไรนะ - เดี๋ยว โทษทีนะ
ในช่วงที่กลางวันยาวเท่ากลางคืน
- สถานที่นี้มีความหมายกับเธอมั้ย - น้ำตกโฮคานิ เหรอ
ที่นี่แหละ..ที่คีไนให้เครื่องรางกับฉัน
เธอต้องไปที่น้ำตกโฮคานิ
ในช่วงที่กลางวันยาวเท่ากลางคืน ขณะที่ฤดูหนาวถูกเปลี่ยนให้เป็นใบไม้ผลิ
เธอต้องเผาเครื่องราง คืนคำมั่นสัญญากลับไปยังบรรพบุรุษ
เธออาจจะอยากจดเรื่องนี้ไว้
ช่วงกลางวันยาวเท่ากลางคืนมีแค่ 3 วัน ฉันต้องรีบไปแล้ว
คนที่ให้เครื่องรางต้องอยู่ด้วย
คีไน เหรอ แต่เขาเป็นหมีไปแล้ว
- เหรอ - รู้จักมั้ย หมีน่ะ
ฉันรู้จักหมีหรอกน่า และขอแนะนำเธอ..ให้ไปหาในป่า
แล้วถ้าฉันพบเขา จะพูดกับเขายังไง
จะพูดกับเขายังไงน่ะเหรอ
ไม่ต้องกลัว มันอยู่ในตัวเธอแล้ว
ไม่ใช่เสียงนั้น ไหน ลองใหม่ซิ
ฉันไม่รู้ว่านั่นเสียงอะไร เอาอีกครั้ง
ไอ้เจ้าแมมมอธก็ยืนอยู่ตรงนั้น กวาดตาดูอยู่ ฉันเลยบอกบั๊คกี้ว่า
"คราวหน้าถ้านายต้องจาม ช่วยเอาวอลนัทออกจากจมูกก่อน"
แล้วฉันก็หัวเราะงอหาย คงมีอะไรออกจากจมูกเหมือนกัน
- โคด้า พูดถึงอาหาร... - ฉันรู้นายจะพูดอะไร
เดินกันไปอย่างนี้จะทำให้ฉันหิวนะ
เฮ้ ระวังหน่อย
เอาล่ะ หลบไป ไอ้หนู หมีตัวจริงจะแสดงวิธีขุดให้ดู
แหงอยู่แล้วว่ามันต้องขุดได้ง่ายๆ ก็ฉันขุดนำร่องไว้ให้แล้ว
เจ๋งเป้งเลยุ นายกินได้ทั้งรากเลยนะเนี่ย เพือน
- ฉันรู้ว่าฉันขุดเจอบางอย่าง - อ้อ นายขุดเจอเหรอ
จะพูดไงดีล่ะ ฉันมีสัญชาตญาณนักล่า
ใช่ ถูกต้อง
- เฮ้ นี่ใช่หน่อไม้แน่เหรอ - หลบลง
มีอะไร
เร็วเข้า ซ่อนตรงนี้
นิต้า
ระวังหน่อย ไม่ นิต้า นี่ฉันเอง คีไน
คีไน
- ใช่เธอจริงๆ เหรอ - ใช่ฉันจริงๆ
ว้าว ได้ข่าวว่าเธอเป็นหมี
ไม่ยักรู้ว่าเธอดูเหมือนหมีมากขนาดนี้
ใช่ แล้วดูเธอสิ เปลี่ยนไปเยอะเลย
เดี๋ยว เธอพูดได้ แล้วเข้าใจที่ฉันพูดได้ด้วยงั้นเหรอ
ใช่ วิญญาณบรรพบุรุษเสกให้ พอฉันพบเธอ ฉันก็พูดกับเธอได้เลย
เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน เธอมาตามหาฉันเหรอ ทำไมกัน
เอ้อ... เรื่องนี้ไง
เธอยังเก็บไว้เหรอ หลายปีแล้วนะเนี่ย
วิญญาณบรรพบุรุษบอกแม่หมอว่า เครื่องรางนี่ผูกพันเราไว้เป็นหนึ่งเดียว
จริงเหรอ
ตอนนี้..เธอกับฉัน เลยต้องไปที่น้ำตกโฮคานิ
- เหมือนตอนที่เราเป็นเด็กใช่มั้ย - และเผามัน
และเผามัน เผามันเหรอ ว่าไงนะ
เรื่องเล็กจะตาย แค่เครื่องประดับชิ้นเล็กๆ เอง
- เครื่องประดับชิ้นเล็กๆ เหรอ - ที่ฉันหมายถึงก็คือ...
ตอนนั้นเรายังเป็นเด็กนะ
บรรพบุรุษไม่ยอมให้ฉันแต่งงาน จนกว่าจะทำลายมัน
ขอคิดหน่อยนะ
- เสียใจด้วย ช่วยเธอไม่ได้ - อะไรนะ
เชิญสนุกกับการเผา "เครื่องประดับ ชิ้นเล็กๆ งี่เง่า"ไปคนเดียวเถอะ
เธอไม่เข้าใจ เราต้องเผาด้วยกัน
- ไม่งั้น จะไม่ได้ผล - ได้ผลอะไรเหรอ
นิต้า นี่น้องชายฉัน โคด้า โคด้า นี่ นิต้า... นิต้า นี่ โคด้า
เธอนี่เองนิต้า คีไนฝันถึงเธอตลอด
- เปล่าซะหน่อย - ฝันสิ
เธอน่าจะได้ยินนะ "นิต้า นิต้า"
ดีใจที่ได้คุยด้วยนะ
แต่โคด้ากับฉันมีแผนการใหญ่ ต้องไปเนินเขาโครเบอร์รี่
เดี๋ยว จะเดินจากไปอย่างนี้เหรอ จะไม่ช่วยฉันจัดการเรื่องนี้เหรอ
ไม่
รู้รึเปล่า..ว่าเราจะมีชีวิตคู่ไม่ได้เลย จนกว่าจะเผาเครื่องรางนี่
ฉันรับได้
โอเค ก็ได้ๆ
ฉันจะรอจนบรรพบุรุษกลายร่างเธอ กลับเป็นคน และส่งเธอมาตามหาฉัน
- พวกเขาทำอย่างนั้นได้เหรอ - ไม่ เพื่อนรัก ไม่ได้แน่ๆ
เหรอ เธอรู้ได้ไง
ถ้าพวกเขาทำให้นายกลายเป็นคนล่ะ
เราก็เป็นพี่น้องกันต่อไปไม่ได้แล้วสิ
ไม่ โคด้า มัน... ไม่มีทาง...
ก็ได้ เราจะไปน้ำตกโฮคานิ
หลังจากนั้น เราจะวิ่งแข่ง ไปเนินเขาโครเบอร์รี่เลย แค่เรา 2 คน
- เกี่ยวก้อยสาบานนะ - เกี่ยวก้อยสาบาน
งั้นก็ตกลงตามนั้น พร้อมรึยัง
พร้อมเสมออยู่แล้ว
น้ำตกโฮคานิอยู่ทางนี้
รู้แล้วน่า
เขาไม่รู้หรอก เรื่องทิศทางไม่เอาไหนเลย
- ไม่จริงสักหน่อย - ครั้งนึง ท่ามกลางความมืด
เขาควานหาถ้ำของเราใหญ่เลย
ตอนที่เราพบเขา เขาไม่รู้บทเรียนแรกของการเป็นหมี
มีอยู่ครั้งนึง เราออกหาไพน์นัท
แล้วหัวโตๆ ของเขา ก็เข้าไปติดในโพรงต้นไม้
ฉันบอกว่า "นายทำดีที่สุดแล้ว ก็นายไม่รู้นี่..ว่าใครอยู่ในต้นไม้นั่น"
แต่เขากลับพูดว่า ไม่มีใครมาบอกให้คีไนทำอะไรได้
พอแล้ว โคด้า
หลังจากนั้นกลิ่นเขาเหมือน สกั๊งค์เหม็นโฉ่ไปทั้งอาทิตย์เลย
บางอย่างบอกฉันว่า สกั๊งค์เหม็นโฉ่พัฒนาตัวเองแล้วนี่
ฉันมีเรื่องคีไนเหม็นโฉ่ อีกเป็นกะตั้กเลย ถ้าเธออยากฟังนะ
- โอเค เราต้องไปแล้วนะ - แล้วเจอกัน
- แล้วจะไปหานะ - ใช่ เดี๋ยวจะตามไปนะ
ใช่ จะไปออกกำลังกายกัน
ใช่ ต้องไปทำกล้ามเนื้อ ให้มันดึ๋งดั๋งหน่อย
- ลาละ เฮ้ ดูนั่น เจ้าหมีใหญ่นี่ - บิวตี้
- หวัดดี พวก - เพื่อน ดีใจที่ได้เจอนาย
ใช่ๆ ในที่สุดเราก็เจอ มูสเซ็ทเข้าจริงๆ จนได้... 2 ตัวด้วย
- ที่ลำธารด้านล่างนั่น - บาย
- แล้วพบกันใหม่ - ลาก่อน
พวกเขาพิลึกนะ
อย่ามอง เดี๋ยวเขาคิดว่าเราให้ท่า
พวกหล่อนไม่สนเราเลย
เราก็เลยคิดว่านายช่วยเราได้ เช่นเกริ่นนำให้... อย่าง
"เฮ้ รู้สึกว่าเธอชอบกินกิ่งไม้นะ"
หรือจะว่าเป็นกลอนก็ได้ อย่างเช่น "เธอช่างพราวพร่างดั่งน้ำค้างกลางฤดูร้อน"
โอ๊ย ลืมเรื่องใช้สมองไปได้เลย พวกหล่อนไม่ใช่นกเค้าแมว
ฉันชอบแบบว่า "เฮ้ สาวๆ เหนียงเธอสวยดีนี่ มันเป็นของ..."
โทษทีนะ
- โอ๊ะโอ๋ นายพราน - นายพราน
- วิ่ง - ลาล่ะ มูสจ๋า ตัวใครตัวมัน
ทำให้เหมือนว่าเราไม่ได้อยู่ที่นี่
ไม่เป็นไร นี่ นิต้า เธอมากับฉันและคีไน
- เธอเนี่ยนะ - อ้อ ยินดีที่ได้เจอ
- สบายดีมั้ย - ฉัน รัตต์ นี่น้องชาย...
คีไน มัวชักช้าอะไรอยู่ เราต้องไป ตั้งแคมป์ที่ยอดเขาก่อนพระอาทิตย์ตกนะ
อ้อ ยินดีที่รู้จัก
- ดุเหมือนกันนะ - ไปกันเถอะ เราจะไม่ทันแสงอาทิตย์นะ
นิต้า ใจเย็นๆ เรามีเวลาตั้งเยอะ
นักเดินทางที่ฉลาดจะยอมให้มีการล่าช้า เฉพาะเรื่องที่คาดไม่ถึง
มันไม่ล่าช้าหรอก ถ้าเธอให้เวลาฉันสักนิด
เพื่อฉันจะให้คำแนะนำ อันแสนโรแมนติกกับพวกเขา
คำแนะนำอันแสนโรแมนติก จากเธอเนี่ยนะ
หยุดล้อเล่นได้แล้ว ไปกันเถอะ
พรรคพวก ฉันว่า..การลงไปหา จะดีกว่าแค่ใช้คำพูดนะ
งั้นเหรอ อ้อ ใช่ๆ ดีกว่าแน่
การกระทำที่กล้าหาญ มักทำให้สาวๆ ประทับใจ
คำว่ากล้าหาญ ฟังดูน่ากลัว
ไม่ๆ นายแค่แกล้งทำเป็นกล้าหาญ
- ยังไง - ฉันจะวิ่งออกไป ทำท่าดุร้าย
แล้วพวกนายก็โผล่ออกมาจากเขื่อน ช่วยชีวิตพวกหล่อนไว้
ใช่แล้ว ใช่ๆ
- แผนนี้แจ๋วไปเลย - เขาฉลาด ไม่เหมือนนายหรอก
- ออกไป - คีไน เราไม่มีเวลาให้เรื่องนี้นะ
- คีไน - ไม่มีประโยชน์
ถึงตอนที่ว่า "ไม่มีใครมาบอกให้คีไน ทำอะไรได้"
- เขาเป็นอะไรของเขาน่ะ - สงสัยจับแซลมอนได้ตัวเล็กไป
นี่มันโง่มากเลย
- สาวๆ คงประทับใจกับภารกิจนี้นะ - ใช่
ฉันเป็นหมีใหญ่หิวโซ
ฉันจะฉีกพวกเธอ เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
บอกแล้วไง ว่าจะฉีกพวกเธอเป็นชิ้นๆ
- ฉันว่าถึงคิวเราแล้วล่ะ - ใช่ บิวตี้
ไปกันเถอะ... ไม่ต้องกลัว มูสเซ็ท
ผม ทัก และพี่ชายผม รัตต์ จะช่วยชีวิตคุณเอง
- ใช่ - เฮ้ย ไอ้หมียักษ์
ห้ามแตะมูสเซ็ทแสนสวย 2 ตัวนี้นะ
นายต้องข้ามเราไปก่อน
- ใช่ นายต้องฆ่าเราก่อน - อะไรนะ
- ไม่ ต้องไม่ให้ฆ่าเราสิ - โทษที
อาจจะไม่ต้องฆ่าเรา แต่แค่... ผลักเราล้มลง
โอ๊ย น่ากลัวชะมัด เหงื่อแตกท่วมกีบเลย
หันกลับไปกินหญ้าเถอะ ตรงนี้ไม่มีอะไรน่ามอง
- แล้วเจอกันนะ - เฮ้ เดี๋ยวสิ พวก จะไปไหน
อย่าไป
- แม่น้ำสายนี้เคยสงบเงียบ - ใช่ ไปจากที่นี่กันเถอะ
- หมีตัวเล็กนั่นคงหลุดยากอยู่ - พูดเป็นเล่น เขาไม่มีเขาแล้วก็ไม่มีสมอง
แจ๋วไปเลย
เฮ้ คีไน ไหนว่าจะทำให้กวางมูสกลัวไง
คิดว่าจะช่วยฉันออกไปได้มั้ย
ในหัวที่ติดอยู่ของเขา ไม่มีแผนอะไรแล้วเหรอ
หมดแล้ว
- โคด้า - ก็จริงนี่
เย็นไว้ คีไน เราจะพยายามช่วยเธอออกมา
โอเค เรามาดูกันซิ
มันคงจะง่ายกว่านี้ ถ้าหัวเขาไม่โตจนเว่อร์
- หวัดดี คีไน - หวัดดี โคด้า
โอ ไม่นะ ย่ามฉัน ย่าม เครื่องรางอยู่ในย่ามนั่น
มันลอยอยู่ตรงหน้าเธอ คว้าไว้สิ
นิต้า
เธอคว้าทีสิ ฉันทำไม่ได้ มันอยู่ตรงนั้น คีไน หยิบให้ที
- ฉันติดอยู่นี่นา - มันลอยไปแล้ว ช่วยที หยิบให้หน่อย
หยุด
ไม่นะ
เครื่องราง
มันอยู่นั่น
นี่คงเป็นหนึ่งในความล่าช้าที่คาดไม่ถึง
มันอยู่นั่นไง
ขอบคุณพระเจ้า
ไหนดูซิว่ามีอะไรอยู่บ้าง มีไอ้นี่...
เฮ้ หยุดก่อน นั่นของฉันนะ
อย่ายุ่งเชียวนะ นั่นของๆ ฉัน
โอ้ ไม่นะ
หายไปแล้ว เครื่องรางหายไปแล้ว
ไม่มีใครจะเก่งไปกว่าโจรหน้ากากแล้ว
ถ้ามันหยิบของเธอไปได้ อย่าหวังว่าจะได้คืนเลย
ไม่มีทาง ถ้าคิดจะได้เครื่องรางคืน ต้องรอจนหมดยุคน้ำแข็งนั่นแหละ
- ขอบใจมากเลยนะ คีไน - ฉันทำอะไรเหรอ
- นี่เป็นความผิดนายคนเดียว - ความผิดฉันเหรอ
- ถ้านายไม่ช่วยกวางมูสนั่น... - เดี๋ยว
เธอเป็นคนพังเขื่อนนะ
ฉันคงไม่ต้องพัง ถ้าหัวนายไม่เข้าไปติดอยู่ในนั้น
แต่ฉันก็ไม่ใช่คนที่ปล่อยให้ย่ามลอยน้ำไป ทั้งๆ ที่เอื้อมมือหยิบถึง
หัวฉันติดอยู่ แล้วเธอล่ะทำอะไรบ้าง
แล้วตอนนี้ฉันจะทำยังไงดี
ฉันเผาเครื่องรางไม่ได้ ก็แต่งงานกับแอ็ตก้าไม่ได้
คีไน
นิต้า มานี่เร็วเข้า เธอต้องไม่เชื่อแน่
คีไนใช้เวลาทั้งคืนตามรอยหัวขโมย
ไม่คิดว่าจะมีใครทำได้ เพราะมีเส้นทางให้ตามเยอะมาก
ทั้งทางเดิมที่มา ทางไขว้... ทางตัน...
โคด้า... คีไนอยู่ไหน
ก็พยายามจะบอกอยู่นี่ไง เขาพบแม่น้ำที่พวกโจรซ่อนตัวแล้ว
พาฉันไป
- นิต้า ทางนี้ - สร้อยอยู่ไหน เธอได้มารึยัง
ชู้ว์ ยังไม่ได้ มันอยู่บนต้นไม้
ฉันกำลังคอยให้พวกมันหลับ
- นิต้า เดี๋ยว - เฮ้
- นิต้า จะทำอะไรน่ะ - ไปเอาเครื่องรางกลับมาน่ะสิ
- ให้ฉันจัดการเรื่องนี้เอง - ฉันทำได้ จะเอามาเอง
ไม่ นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะ เธอตกลงมาได้
ฉันใช้สมาธิอยู่
ไอ้พวกโง่ทึ่ม ไม่รู้ความหมาย ของคำว่า "กลางคืน" รึไงหา
โทษที... โทษที
เป็นความผิดฉันเอง ของฉันคนเดียว
ฟังนะ นายหยิบของ ของเราไป
ใช่ มันเป็นรูปทรงกลม อันใหญ่ๆ
อาจหุยิบ หรือไม่ได้หยิบ ฉันเท่านั้นทีรู้ และนายต้องค้นหาเอา
เรื่องของเรื่องก็คือ คนเก็บได้เป็นเจ้าของ คนแพ้ร้องไห้ขี้มูกโป่ง กฎป่าน่ะ
เฮ้ นายไม่ได้เก็บได้ นายขโมยต่างหาก ไอ้หัวขโมย
ก็ได้ ไหนๆ ก็รู้แล้ว นั่นแหละ สิ่งที่เราทำ
เราปล้นคนรวย เอามาให้คนที่ไร้โชค
คนอย่าง... พวกเรา
นี่ไม่ใช่สถานการณ์ที่ยากลำบาก สำหรับคีไนเลย
เขาเป็นนักเตะก้นแร็คคูน ที่แสนโหดเหี้ยมเชียวล่ะ
ลุยเลย มีอะไรปาใส่เขาให้หมด เขารับไหวอยู่แล้ว
โคด้า นายทำอะไรของนาย
ฉันล่อให้พวกนั้น โยนลูกสนลงมาให้หมด
มันเป็นลูก.. โอ๊ย.. ลูกห่าสนต่างหาก
ใช่
- เดี๋ยวมันก็หยุดปาไปเอง - คิดงั้นเหรอ
เดี๋ยว เฮ้ มาแลกของกันหน่อยเป็นไง
เดี๋ยวๆ หยุดปาก่อน หยุดๆ
เขาอยากแลกของน่ะ
แลกของเหรอ
- นายมีอะไรมาแลก - ฉันมีอะไรน่ะเหรอ เยอะแยะไปหมด
ฉันมี...
- ลูกสน - ไม่
ไม้เท้าล่ะ
- ก้อนหินเป็นไง - นายดูถูกฉันอยู่นะ
- ไม่อยากเชื่อเลย... - ชูว์ ไปซะนะ
ไม่เอาน่า ไปซะ
แม่จ๋า
หวัดดี
นิต้า ฉันว่า... ถึงเวลาต้องไปแล้ว
นิต้า ระวังหลัง
เธอเก่งใช้ได้เลย
ฉันคิดออกแล้ว มาเร็ว
- นิต้า ปีนขึ้นไปบนยอด - อะไรนะ ฉันพยายามไต่ลงอยู่
ทำตามที่ฉันบอกเถอะ ฉันรู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่
จ๊ะเอ๋ ฉันอยากได้สิ่งที่เธอหยิบไป
ใช่ อย่างนั้นุแหละ ปีนขึ้นไปเรือยๆ
ไปจับตัวเธอกันเถอะ
คีไน
แหม ไม่มีที่ให้หนี ไม่มีที่ให้ซ่อนแล้วสินะ หนูน้อย
- นิต้า ปล่อยมือ - อะไรนะ เนี่ยเหรอแผนเธอ
- เชื่อฉันสิน่า - อย่าไปฟังเขา
เร็วเข้า เธอเป็นนายพรานหญิงที่ฉลาดนี่นะ
ส่งเครื่องประดับมาซะดีๆ
คีไน ต้องได้ผลนะ
จับฉันไว้
- แร็คคูนเยอะมากเลยนะ - ไม่อยากเชื่อ ว่าฉันหนีพวกมันได้
- เธอกระโดดออกจากต้นไม้ - แล้วเธอก็จับฉันไว้
แล้วเราก็ตกลงมา
- เธอวิเศษมาก - เธอวิเศษมาก
ดีใจจัง ที่เราได้นิต้าคนเก่า กลับมาในที่สุด
- หมายความว่าไง "นิต้าคนเก่า" - นิต้าที่สนุกสนานไง
ไม่เอาน่า รู้มั้ย..ว่าเธอทำตัว เป็นยัยแก่ ตลอดการเดินทางเลย
โอเค เธออาจจะไม่รู้ตัว
ดีที่ได้เห็นเธอ สบายๆ น่ะ
เดี๋ยวก่อน
เหม็นกลิ่นอะไรนะ
ไม่ใช่ฉัน โคด้า
กลิ่นเหม็นน่าคลื่นไส้ที่สุด เท่าที่เคยได้กลิ่นมาเลย
- ไปสำรวจกันเถอะ - เฮ้... เฮ้
เดี๋ยวก่อนสิ ฉัน... ฉันยังพูดไม่จบเลย
โอ้ ไอ้น้อง ไม่เคยรู้เลยว่า กวางมูสต้องทำนานขนาดนี้
อย่าเร่งสิ ฉันทำไม่ได้ถ้านายคอยจ้องอยู่
- ให้ตาย นายสลัดมาโดนขาฉัน - ขอโทษ
- หวัดดี หมีตัวโต - เป็นยังไงบ้าง
- ดีใจที่ได้เจอนาย - ใช่ บิวตี้
เรากำลังจะโจมตีพวกมูสเซ็ท
ใช่ ดูเหมือนพวกหล่อนมีภูมิคุ้มกัน เวลาที่เราดูดี
เราเลยคิดว่า จะจัดการเจ้าหล่อนด้วยการใช้กลิ่น
ใช่ ตัวอย่างเช่น ฉันอยากจะ มีกลิ่นใบไม้ที่เน่าเปื่อย
ก็แค่คลุกกับไม้จันทร์
และฉันก็เพิ่มกลิ่นธรรมชาติของฉัน ด้วยใบสนและโคลนจากแม่น้ำ
มีเรื่องที่นายต้องรู้ไว้ ไอ้น้อง ไอ้นั่น ไม่ใช่โคลนหรอก
- กลิ่นทรงพลังดีมั้ย - เพื่อน อย่าลำบากเลย ฉันมีแผนอื่นให้
เหรอ พวกเราได้เห็นแผนโรแมนติก ของผู้เชี่ยวชาญกันมาแล้วนี่นะ
เออ ตลกมากเลยนะ เราไม่ต้องเอาเครื่องราง ไปเผาไฟแล้วรึไง
เรายังพอมีเวลา
- เยี่ยมเลย - สิ่งที่พวกนายต้องการคือ
ขอโทษนะ
คือมุมมองของผู้หญิง
- งั้นเหรอ - และแผนที่ได้ผลจริง
อย่างนั้นก็เยี่ยมเลย
หวัดดี ฉันเล่นุกับเพื่อนซี้ 2 คนอยู่ อยากได้ทีซ่อนสักหน่อย
- เจ้าตัวน้อยน่ารักจัง - ฉันกินเขาได้เลยนะเนี่ย
ฮัลโหล
ไปเร็ว เข้าไปเลย
- บิวตี้ - โชคดีนะ
- รัตต์ มัวทำอะไรอยู่ - ก็ได้
โทษทีนะจ๊ะ สาวๆ
เราตามหาเพื่อนอยู่น่ะ
- ตัวสีน้ำตาล ใช่มั้ย - ใช่
- ขนนุ่มด้วย - พูดอีกก็ถูกอีก
- สูงประมาณนี้ - นั่นแหละเขาล่ะ
ไม่เห็นเขาเลย
- ฉันอยู่นี่ นายโดนหลอก ฉันชนะ - เอาชนะนายไม่ได้ซะที เจ้าเพื่อนตัวน้อย
ดูสิ เธอช่างดีกับเขาจัง
ใช่ เรามีเพื่อนตัวน้อยๆ อย่างนี้เยอะมาก
เราเป็นเพื่อนเจ้าพังพอน แล้วก็เจ้าแบดเจอร์ตัวน้อยด้วย
แถมยังมีเจ้ากระต่ายน้อย เป็นเพื่อนอีกฝูงนึง
เจ้าหมีตัวน้อยมันเหมือน ตัวติดแม่เหล็กอันเล็กๆ เลย
รักษามารยาทหน่อย
พวกุคุณสาวๆ สนใจไปกินกิงไม้อ่อนๆ กันมั้ย
ไม่ล่ะ..ขอบใจ เราเพิ่งกิน
- เราชอบกิ่งไม้อ่อน - จริงเหรอ เราก็ชอบ ใช่มั้ย ไอ้น้องชาย
- เธอพราวพร่าง..ดั่งน้ำค้างกลางฤดูร้อน - โอ๊ยตาย
ไม่มีใครจะใสเหมือนน้ำค้าง ไปมากกว่าคุณทั้งสองแล้ว
- ไปกันเถอะครับ - เขาเป็นอะไรน่ะ
อย่าถือสาน้องชายผมนะ เขาถูก... กวางยักษ์ทั้งฝูง รุมเหยียบเหมือนลูกวัว
- โอ๊ย น่ากลัวจัง - ไม่จริง แค่ครึ่งฝูงเอง
- พูดจริงเหรอเนี่ย - ไปได้สวย
ไหนบอกอีกทีซิ ใครจับคู่เก่งกว่ากัน
- โชคดีของมือใหม่หรอก - อิจฉาล่ะซิ
- ก็ได้ เธอทำได้แจ๋วจริงๆ - พวก ฉันเก่งนะ เห็นมั้ย ฉันทำได้
แจ๋วสุด ที่เธอทำให้พวเกมูสน่ะ เยี่ยมไปเลย
- สุดยอด - ขอบใจ
เฮ้ คอยฉันด้วยสิ
- โคด้า ระวัง - เย็นไว้ เขาไม่เป็นไรหรอก
- แค่มองหามื้อเที่ยงน่ะ - ใช่ อีกอย่าง ฉันระวังตัวเสมอ
เฮ้ เราทำได้ดีนะเนี่ย
ดูสิ เห็นมั้ย แค่เดินไปตามธารน้ำนี้ เดี๋ยวก็ถึงแม่น้ำแล้ว
- แม่น้ำเหรอ - ใช่ แล้วเราก็ว่ายข้ามไป
- ว่ายเหรอ - เป็นทางลัดสู่นั้าตกโฮคานิ
เราจะไปถึงที่นั่น ทันกินมื้อเที่ยงพรุ่งนี้
ก็เป็นแผนการที่ดีนะ แต่ถ้าเป็นอย่างนี้ล่ะ
ขึ้นเนินนี้ไปยังภูเขานั้น แล้วปีนหน้าผาโน้น
แล้วเดินข้ามสะพานหิมะไป โดยไม่ต้องผ่านแม่น้ำเลย
- สำหรับฉัน มันดูเข้าท่ากว่า - มันไม่เข้าท่าเลยสักนิด
นั่นมันอ้อมนะ แถมยังต้องปีนขึ้น ที่สูงเกินไป แล้วต้องไต่ลงมาอีก
- ฉันโหวตให้ไปทางแม่น้ำ - ฉันด้วย 2 ต่อ 1 เราชนะ ไปกินกันเถอะ
- แต่ นี่มันเครื่องรางของฉัน - แล้วไง
- และงานแต่งของฉัน - ค่อยไปฮันนิมูนบนนั้นละกัน
ถ้าเราไปทางนั้น ก็ต้องเดินกันทั้งคืน กว่าจะไปถึงน้ำตก
- ได้ ฉันตามไปเจอเธอที่นั่นละกัน - นิต้า เป็นอะไรของเธอน่ะ
เชื่อฉันสิ ทางที่ฉันบอก จะพาเราไปถึงที่นั่นก่อน...
เธอเป็นอะไรไปน่ะ ทำท่ายังกับกลัวปลา
โอ พระเจ้า ฉันไม่อยากเชื่อเลย
เฮ้ คีไน ดูนี่นะ
เด็กหญิงที่กลัวปลาอยู่ไหนนะ หวัดดี ฉันชื่อนิต้า ฉันเองที่กลัวปลา
ปลา เอ๊ย ปลา เจ้าช่างน่ากลัวเหลือเกิน
- โอ้ ไม่นะ มันจะกินฉันแล้ว - โคด้า พอแล้ว โคด้า หยุด
- มันเกือบกินฉันแล้ว - โคด้า หยุด
เรื่องปลาน่ะ เราแค่ล้อเล่นนะ
ไม่ ไม่ใช่ปลาหรอก
น้ำต่างหาก
ตั้งแต่วันนั้น วันที่ฉันตกจากน้ำแข็ง ตอนที่เราเป็นเด็ก
ฉันไม่รู้เลย
เพราะอย่างนั้น ฉันถึงไม่คว้าย่ามในแม่น้ำ
ไม่ใช่ความผิดเธอ ที่เราเสียเครื่องรางไป
ความผิดฉันเอง
แต่เราสองคน ก็เอามันกลับมาได้นี่ มันสำคัญที่ตรงนั้นต่างหาก ใช่มั้ย
นายมองหาอะไร
- พร้อมจะเดินทางต่อรึยัง - แต่ฉันข้ามแม่น้ำไม่ได้
เราสองคนจะร่วมมือกัน
# ช่างแสนสนุกเมื่อทุกสิ่งเปลี่ยนไป #
# ความรู้สึกของฉันวันนี้ # # ไม่เหมือนเมื่อวานอีกแล้ว #
# สิ่งที่อยู่ลึกๆ ในใจ # # มันมากกว่าที่ฉันจะจินตนาการถึงได้ #
# ความรู้สึกที่ฉันไม่เคยรู้เลย # # แต่บัดนี้มันเริ่มเกิดขึ้นแล้ว #
# มีหลายสิ่งที่ฉันพลาดไป # # และมองไม่เห็น #
# แต่ทั้งหมดล้วนเป็นอดีตไปแล้ว #
# บัดนี้ ฉันรู้แล้วว่า # # มีเรื่องอีกมากมายให้เรียนรู้ #
# ฉันพร้อมเรียนรู้โลก # # ไม่กลัวที่จะก้าวไป #
# บัดนี้ ฉันรู้แล้วว่า # # มีบางสิ่งที่มากกว่าความรู้สึก #
# หัวใจของฉันรู้ว่ามันมีจริง #
# ส่วนหนึ่งของฉัน # # ที่ฉันลืมไปแสนนานถูกปลุกขึ้นมา #
# และความรู้สึกนี้ก็คือบ้าน #
# บ้าน... บ้าน... #
# ช่างรู้สึกเหมือนบ้าน... # # ช่างรู้สึกเหมือนบ้าน #
# จากจุดเริ่มต้น # # เป็นเพื่อนกันชั่วนิรันดร์ #
# บางครั้งเราหมายถึงการได้อยู่ด้วยกัน #
# ฉันรู้สึกราวกับเธอพาฉันกลับบ้าน #
# พาฉันกลับบ้าน #
# บัดนี้ ฉันรู้แล้วว่า # # มีเรื่องอีกมากมายให้เรียนรู้ #
# ฉันพร้อมเรียนรู้โลก # # ไม่กลัวที่จะก้าวไป #
# บัดนี้ ฉันรู้แล้วว่า # # มีบางสิ่งที่มากกว่าความรู้สึก #
# หัวใจของฉันรู้ว่ามันมีจริง #
# ส่วนหนึ่งของฉัน # # ที่ฉันลืมไปแสนนานถูกปลุกขึ้นมา #
# และความรู้สึกนี้ก็คือบ้าน #
# บ้าน... บ้าน... #
# ช่างรู้สึกเหมือนบ้าน #
นี่เป็นทางเดียวเท่านั้น
ให้ฉันช่วยเธอนะ
- ฉันเปลี่ยนใจแล้ว - ไม่ สายเกินไปแล้ว
เราจะข้ามไป ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น อย่าปล่อยมือนะ
ได้เลย
# บัดนี้ ฉันรู้แล้วว่า # # มีเรื่องอีกมากมายให้เรียนรู้ #
# ฉันพร้อมเรียนรู้โลก # # ไม่กลัวที่จะก้าวไป #
# บัดนี้ ฉันรู้แล้วว่า # # มีบางสิ่งที่มากกว่าความรู้สึก #
# หัวใจของฉันรู้ว่ามันมีจริง #
# ส่วนหนึ่งของฉัน # # ที่ฉันลืมไปแสนนานถูกปลุกขึ้นมา #
# และความรู้สึกนี้ก็คือบ้าน #
ฉันทำได้ ฉันทำได้แล้ว
# - ความรู้สึกนี้ก็คือบ้าน..บ้าน..บ้าน.. # - ขอบคุณ คีไน
# ช่างรู้สึกเหมือนบ้าน #
เฮ้ หมีน้อย... หมีใหญ่อยู่ไหนล่ะ
อยู่กับนิต้า
เขาไม่มีเวลาให้ฉันแล้ว มัวยุ่งอยู่กับการช่วยเธอ
แย่จัง ฉันเข้าใจความรู้สึกนาย พี่ชายฉันเองยังลืมฉันได้ลงคอ
เพื่อสาวๆ... สาว 2 นางที่แสนเซ็กซี่
เฝ้าดูไว้ อย่าให้พี่ชายนายเดินหายไปล่ะ
- เขาไม่ทำงั้นหรอก - ฉันพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว
แต่เป็นเรื่องแบบ มูส มูส ตรงนั้นไง
คุณพราวพร่างเหมือนน้ำค้างกลางฤดูร้อน
- คุณแต่งขึ้นเหรอ - บิวตี้น่ะ เขาเป็นพวกกวี
ฉันคงเจอนาย ป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้แหละ หมีน้อย
- เธอมีใบไม้ติดเต็มไปหมด - ไม่จริงซะหน่อย
แต่ที่รู้ก็คือ ขนฉันร่วงเต็มเลย ตอนเราลงไปในแม่น้ำ
ขนตรงมือหายไปหมดเลย
- ผมร่วงอยู่มั้ง - อะไรนะ
รู้เปล่า..ตรงนี้มันดูบางลงมากเลย
เหรอ ตลกมากนะ
ผจญภัยครั้งนี้สุนุกที่สุดเลย นับจากตอนทีเราเป็นเด็ก
สนุก แต่หนาว
- คืนที่หนาวแบบนี้ เป็นหมีก็ดีไม่น้อย - แหงล่ะ
แล้วน้ำตกโฮคานิ
- เราคงไปถึงทันเวลานะ - หวังว่างั้น
อะไรๆ คงเปลี่ยนุไปเยอะ นับจากครั้งสุดท้ายทีเราไปที่นั่น
อย่าล้อเล่นน่า
เธอเคยคิดถึงการเป็นมนุษย์บ้างมั้ย
หมายถึงว่า เคยคิดบ้างมั้ย เรื่อง...
การเปลี่ยนกลับมาน่ะ
เคย ฉัน... ฉันเคยคิด
นึกแล้วเชียว
โคด้า
- นายจะกลับไปกับเธอ - โคด้า เดี๋ยว โคด้า เดี๋ยวสิ
โคด้า
โคด้า ตอบหน่อยสิ
โคด้า
ฮัลโหล
โคด้า อยู่ในนี้รึเปล่า
เธออยู่ไหน
โคด้า
- โคด้า - ไปซะ
โคด้า... คีไนเป็นห่วงเธอแทบแย่
- มาเถอะ ฉันจะพาเธอไปหาเขา - ไม่ บอกให้ไปซะ
โคด้า เบาเสียงลงหน่อย ในนี้ไม่ปลอดภัย
ฉันไม่สน อย่ามายุ่งกับฉัน
ไม่ นิต้า
เราไม่เป็นไรหรอก แต่ต้องรีบออกไป
เดี๋ยวนี้
วิ่ง... วิ่ง... วิ่ง... เร็วขึ้นอีก
เราจะต้องหนีทัน
- นิต้า - จับมือฉันไว้
อย่าขยับนะ
โคด้า
ยึดเอาไว้
อย่าปล่อยนะ
- โคด้า ยึดไว้ - ระวัง
โคด้า
โคด้า ฉันจะเป็นยังไง ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับนาย
นายจะไปจากฉัน
นายพูดว่านายคิดถึง ความเป็นมนุษย์
นายจะกลับไปกับเธอใช่มั้ย
ฉันก็คิดถึงสิ่งนั้นนะ แต่นายเป็นน้องชายฉัน
ฉันจะไม่ทิ้งนายไป
ไม่... ตลอดไป
เห็นแสงนั่นแล้ว ชักนึกถึงอาหารว่างขึ้นมา
ไอ้น้องชาย ไปหากิ่งไม้อ่อน มาให้เราหน่อยเป็นไง
ได้
- เธอร้องไห้เหรอ - เปล่า... เอ้อ... ใช่
แต่ไม่มีอะไรหรอก แสงนั่นสวยเหลือเกิน ฉัน...
เขาอ่อนโยนจังเลย
กวางมูสที่ลึกซึ้งเหรอ ช่างน่ารักจริงๆ
- อะไรนะ - เขาน่ารักจังเลยนะ
เฮ้ ฉันก็อ่อนโยนนะ
- ฉันชอบกีบเธอจัง - จริงเหรอ
ใช่ ฉันเป็นพวกหลงใหลกีบ กีบเธอทั้งสวย ทั้งมันเงา
พวกหลงใหลกีบเหรอ ทำไมฉันคิดเรื่องนี้ไม่ออก
กลางคืนกับกลางวัน ยาวเท่ากันแล้วเหรอ
ใช่ โคด้า ถึงเวลาแล้ว
แม่ฉันอยู่บนนั้น ตรงไหนสักแห่ง
แม่ฉันด้วย
เธอคิดถึงแม่มั้ย
คิดถึงสิ
แต่เธอไม่ต้องรอจนเห็นแสง ถึงจะพบแม่หรอก โคด้า
แม่อยู่กับเธอเสมอ
ในนี้
ครั้งนึง ที่เธอรักใครสักคน
เขาจะอยู่ในหัวใจเธอ ชั่วนิรันดร์
ถึงเวลาแล้ว
โคด้า เป็นเด็กดีนะ ตกลงมั้ย
เธอเป็นลูกหมีตัวน้อย ที่น่ารักจริงๆ
คำสาป
ลาก่อน
# ถ้าเธอได้ยินเสียง #
# ในยามราตรี #
# พูดว่าทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย #
# นั่นแหละเสียงฉัน #
# ถ้าเธอรู้สึกว่ามีมือ #
# ยื่นมาเพื่อนำทาง #
# ในยามที่คิดว่าอาจหลง #
# นั่นแหละมือฉัน #
# ไม่มีภูเขาใดที่ฉันข้ามไม่ได้ #
# เพื่อเธอ ฉันว่ายข้ามแม่น้ำกาลเวลา #
# เมื่อเธอกลับสู่ทางของเธอ #
# และฉันกลับสู่ทางของฉัน #
# แสงจะส่องสว่าง #
# นั่นแหละคือฉัน #
# นั่นแหละ..คือฉัน #
คีไน นายให้เครื่องรางนิต้า เพราะนายรักเธอเหรอ
- เรื่องมันนานมาแล้ว - แต่เธอยังอยู่กับนาย... ในนี้
ฉันบอกได้เลย
โคด้า มันไม่สำคัญหรอก
ถ้านายรักเธอ ก็น่าจะบอกเธอนะ
มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก
ยังไงก็ตาม มันจบแล้ว
เฮ้ ฉันสัญญาว่าเราจะเป็น หมี 2 ตัวแรก ที่ไปถึงเนินเขาโครเบอร์รี่
เกี่ยวก้อยสาบาน จำได้มั้ย
พรุ่งนี้เช้าตรู่ เราไปตุนลูกเบอร์รี่ไว้อีกดีมั้ย
น่าสนุกนะ
แม่ คีไนเศร้าจังเลย
เป็นเพราะผมคนเดียว
ผมอยู่ได้นะถ้าไม่มีเขา
บอกวิญญาณบรรพบุรุษให้คืนร่าง ให้คีไนเถอะ เขาจะได้มีความสุข
- ให้ตาย เขาไม่รู้สึกตัวเลย - ใช่
น่าเอาน้ำมาสาดหน้าเขานะ
แค่ยืนให้น้ำลายไหล ก็น่าแทนกันได้
- ลองกระทืบดูซิ - เดี๋ยว เฮ้ เขาขยับตัวแล้ว
- ฟ้าสว่างแล้ว ไอ้คุณหมี - ใช่ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาท่องเที่ยว
- ถึงเวลาจำศีลแล้ว พ่อนักเต้นรำ - ฉันก็จะว่างั้นแหละ
เมื่อคืนเราเจอหมีน้อย
เราพยายามรั้งตัวเขาไว้ แต่เขาไม่ฟังเราเลย
- อะไรนะ เขาไปไหนเหรอ - ไปหานิต้า
- เห็นบอกว่าจะไปพาเธอกลับมาหานาย - พาเธอกลับมาเหรอ
ไม่.. ไม่นะ ถ้าเขาก้าวเข้าหมู่บ้าน นายพรานจะจับเขาทันที
ตาย
- เกือบเสร็จแล้ว - เหลือสิ่งสุดท้าย
- สร้อยคอลูกปัดแสนสวย - ไม่ อย่าเชียวนะ ไม่ใช่ตอนนี้
เส้นนี้เหมาะกว่ามาก
ไม่เข้ากับชุดเธอเลยนะ
แล้วคิดว่าลูกปัดเข้ารึไง
นิต้า สร้อยเส้นไหนที่หนูพอใจจ๊ะ
เราพร้อมอีกครั้งแล้วจ้ะ
ลูกล่ะ พร้อมรึยัง
พร้อมค่ะ พ่อ
พ่อคิดว่าเจ้าสาวจะยิ้ม ในวันแต่งงานซะอีก
มีเรื่องอะไรเหรอลูก
พ่อคะ หนูสับสนจังเลย
หนูคิดว่าเมื่อหนูเผาเครื่องรางแล้ว ความผูกพักจะขาดสะบั้น แต่...
ในหัวใจของหนู หนู...
หนูเสียใจค่ะพ่อ
หนูแต่งงานกับแอ็ตก้าไม่ได้
นิต้า
หมี มีหมีเข้ามาในหมู่บ้าน
โคด้า เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน อย่าทำร้ายเขา
ไม่นะ ปลาของเรา
- ฉันจับเอง - เราจับได้แล้ว
- ดูนั่น มันอยู่บนต้นไม้ - มันอยู่นั่น จับให้ได้
อย่า หยุดเถอะนะ
วิ่ง
มันมาแล้ว
- เอาหอกมา - เร็วเข้า
แอ็ตก้า อย่า
อย่ายุ่งกับเขา
จับมัน
- โอ้ ไม่ หนีเร็ว - อย่าให้มันหนีไปได้นะ
ตามมันไป
- นิต้า ลูกเจ็บรึเปล่า - หนูต้องไปหยุดพวกเขา
มันอยู่นั่น เอาตัวมาให้ได้
ตามฉันมา
ก้อนหิน หลบด้วย
หมอบลง
คีไน
อยู่นี่เอง จับตัวได้แล้ว
โจนได้สวย
บิวตี้
พระเอกของเรา
บิวตี้
เร็วเข้า เราต้องไปหาคีไน
คีไน
ไม่ อย่านะ
คีไน
- ทำงั้นได้ไง - อะไรนะ
เขาเป็นเพื่อนฉัน
คีไน
ฉันไม่สามารถ...
ฉันไม่เข้าใจ ขอโทษด้วยนะ
ฉันก็รักเธอ
วิญญาณบรรพบุรุษ
คีไน ฉันฟังเธอรู้เรื่องแล้ว
ฉันขอให้วิญญาณบรรพบุรุษ กลายร่างนายให้กลับเป็นคน
- อะไรนะ - นายจะได้อยู่กับนิต้าได้
- ไม่ โคด้า - ไม่เป็นไร
แค่อยากเห็นนาย มีความสุขอีกครั้ง
นิต้า ฉันทำไม่ได้
แต่ฉันทำได้
ฉันเป็นคนเดียว ที่ได้ยินหมีคุยกันเหรอ
- ใช่ วิเศษไปเลย - สบายดีมั้ย
พ่อคะ
นี่คือสิ่งที่ลูกต้องการเหรอ
สิ่งนี้จะทำให้ลูก มีความสุขใช่มั้ย
ลูกเป็นลูกสาวพ่อ
พ่อรักลูกเสมอ ไม่ว่าลูกจะเลือกทางเดินใด
นิต้า
ฉันดูเป็นไงบ้าง
ก็เหมือนหมี เว้นแต่ว่า มีเขากวางงอกออกมา
- อะไรนะ - หลอกสำเร็จ
# ชีวิตเรียบง่ายและใสกระจ่าง #
# ยามเธอเลือกทางถูกต้อง # # เธอจะได้ยินความจริง #
# เมื่อเธอค้นพบทางของตัวเอง #
# โอ้ พี่น้องเอยจงเชื่อเถิด #
# เธอเป็นอะไรก็ได้ที่เธออยากจะเป็น #
# โอ้ วิญญาณบรรพบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ #
# วันนี้ได้ยินเสียงฉันมั้ย #
- ฉันชอบการจบ อย่างมีความสุขจัง - ฉันก็ชอบการจบ อย่างมีความสุข
และการเริ่มต้นด้วยความสุข
- บิวตี้ - บิวตี้
# มองทุกสิ่งรอบตัวเธอสิ #
# ขอต้อนรับความมหัศจรรย์ #
# ขอต้อนรับแสงอาทิตย์แสนงาม # # ขอต้อนรับแสงอาทิตย์แสนงาม #
# ในความรัก ไม่มีความลับ #
# มองทุกสิ่งรอบตัวเธอสิ #
# ขอต้อนรับสู่วันนี้ #
# ในความรัก ไม่มีความลับ #
# มองทุกสิ่งรอบตัวเธอสิ #
# ขอต้อนรับสู่วันนี้ #
# เรียนรู้ว่าจะยิ้มอีกครั้งได้อย่างไร # # เปิดหัวใจให้มีอิสระเสรี #
# เพื่อรู้ว่าฉันเผชิญกับสิ่งที่ # # เคยดูเหมือนยากมากได้แล้ว #
# ฉันมองลึกลงไปในดวงตาของเธอ # # ก็เห็นสิ่งที่ต่างออกไป #
# จากที่ฉันไม่รู้ ว่าตัวเองต้องการอะไร # # ตอนนี้ฉันได้ทุกสิ่งที่ปรารถนา #
# มีหลายสิ่งที่ฉันพลาดไป และมองไม่เห็น #
# แต่ทั้งหมด ล้วนเป็นอดีตไปแล้ว #
# บัดนี้ ฉันรู้แล้วว่า # # มีเรื่องอีกมากมายให้เรียนรู้ #
# ฉันพร้อมเรียนรู้โลก ไม่กลัวที่จะก้าวไป #
# บัดนี้ ฉันรู้แล้วว่า # # มีบางสิ่งที่มากกว่าความรู้สึก #
# หัวใจของฉันรู้ว่ามันมีจริง #
# ส่วนหนึ่งของฉัน # # ที่ฉันลืมไปแสนนานถูกปลุกขึ้นมา #
# และความรู้สึกนี้ก็คือบ้าน #
# บ้าน.. บ้าน.. #
# ช่างรู้สึกเหมือนบ้าน... # # ช่างรู้สึกเหมือนบ้าน #
# จากจุดเริ่มต้นเป็นเพื่อนกันชั่วนิรันดร์ #
# บางครั้งเราหมายถึงการได้อยู่ด้วยกัน #
# ฉันรู้สึกราวกับเธอพาฉันกลับบ้าน #
# พาฉันกลับบ้าน #
# บัดนี้ ฉันรู้แล้วว่า #
# ช่างรู้สึกเหมือนบ้าน... # # ช่างรู้สึกเหมือนบ้าน #
# และความรู้สึกนี้ก็คือบ้าน #
# ช่างรู้สึกเหมือนบ้าน... # # ใช่แล้ว #
# รู้สึกเหมือนบ้าน #
# บัดนี้ ฉันรู้แล้วว่า # # มีเรื่องอีกมากมายให้เรียนรู้ #
# ฉันพร้อมเรียนรู้โลก ไม่กลัวที่จะก้าวไป #
# บัดนี้ ฉันรู้แล้วว่า # # มีบางสิ่งที่มากกว่าความรู้สึก #
# หัวใจของฉันรู้ว่ามันมีจริง #
# ส่วนหนึ่งของฉัน # # ที่ฉันลืมไปแสนนานถูกปลุกขึ้นมา #
# และความรู้สึกนี้ก็คือบ้าน #
# ความรู้สึกนี้ก็คือบ้าน #
# บ้าน.. บ้าน.. #
# ช่างรู้สึกเหมือนบ้าน #
# ถ้าเธอได้ยินเสียง #
# ในยามราตรี #
# พูดว่าทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย #
# นั่นแหละเสียงฉัน #
# ถ้าเธอรู้สึกว่ามีมือ #
# ยื่นมาเพื่อนำทาง #
# ในยามที่คิดว่าอาจหลง #
# นั่นแหละมือฉัน #
# ไม่มีภูเขาใด ที่ฉันข้ามไม่ได้ #
# เพื่อเธอ # # ฉันว่ายข้ามแม่น้ำกาลเวลา #
# เมื่อเธอกลับสู่ทางของเธอ #
# และฉันกลับสู่ทางของฉัน #
# แสงจะส่องสว่าง #
# นั่นแหละคือฉัน #
# ถ้ามีกุญแจ ไขเข้าสู่หัวใจของเธอ #
# ห้องที่พิเศษ #
# ฉันอยู่ในนั้น #
# ถ้าเธอต้องการเพื่อน #
# จงร้องบอกสายลม #
# ผู้ที่จะมากอดเธออีกครั้ง #
# ผู้นั้นคือฉัน #
# โอ้ดูราวโลกไร้ความยุติธรรม #
# ที่สร้างความรัก ซึ่งแบ่งปันไม่ได้ #
# เมื่อเธอกลับสู่ทางของเธอ #
# และฉันกลับสู่ทางของฉัน #
# แสงจะส่องสว่าง #
# นั่นแหละคือฉัน #
# มีสถานที่สำหรับ 2 สิ่ง #
# ยามเธอหัวเราะและหลั่งน้ำตา #
# ฉันจะอยู่ที่นั่นเพื่อเธอ #
# ในดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ #
# บนผืนแผ่นดินและท้องทะเล #
# มองทุกสิ่งรอบตัวเธอสิ #
# ฉันคือสิ่งนั้น #
# ไม่มีภูเขาใด ที่ฉันข้ามไม่ได้ #
# เพื่อเธอ # # ฉันว่ายข้ามแม่น้ำกาลเวลา #
# เมื่อเธอกลับสู่ทางของเธอ #
# และฉันกลับสู่ทางของฉัน #
# แสงจะส่องสว่าง #
# นั่นแหละคือฉัน #
SUBTITLE MASTER ZONE3 โมดิฟาย โดยจิ้งจอกเก้าหาง
[THAI]